چله جنگ !

چله جنگ !

در آخرین ماه سال 1404 در شرایط بسیار نامناسب اقتصادی وارد جنگ شدیم.

رکود در اکثر شاخص های اقتصادی و تراز تجاری منفی شرایط مناسبی را برای ورود به سال جدید نوید نمی داد ولی همین اسب لنگان هم، با ضربات مهلکی در طی 40 روز جنگ مواجه شد.

از بین رفتن زیرساختهایی مانند  فولاد مبارکه  و آسیب رسیدن جدی به  پتروشیمی ها ما را حداقل بین 3 تا 10 سال محتاج تأمین کالا از خارج کشور می نماید که علاوه بر از بین رفتن درآمد ارزی که این صنایع داشتند و هزینه ای که برای بازسازی آنها باید مصرف کنیم باید با دست پر پول وارد بازاری شویم که علاوه بر ایران در سطح جهانی نیز بسیار آسیب دیده و متحمل خساراتی شده است.

قطعاً سرمایه گذاران این صنایع در شرایط جدید بررسی مجددی را انجام خواهند داد که آیا اصولاً بازسازی آنها توجیه اقتصادی دارد و یا اینکه باید نوع دیگری به مسئله نگاه کنند.

از طرفی دولت برای تأمین خسارات جنگ قطعاً یارانه هایی که در انرژی برای این صنایع اختصاص می داد را کاهش خواهد داد و باید دید که آیا اصولا بدون این رانت، ادامه فعالیت در این رشته توجیه خواهد داشت و یا اینکه طرحی دیگر باید در انداخت؟

هزاران شرکت بزرگ و کوچک ایرانی مشتری محصولات این صنایع بزرگ بودند، در وضعیت پیش رو بسیاری از آنان دیگر توجیه ادامه فعالیت نخواهند داشت و ما با سیل کارگاههای ورشکسته و تعطیل مواجه خواهیم شد.

از سوی دیگر برای بازسازی با فرصتهای جدیدی در ساخت و ساز روبرو خواهیم شد که طی چندسال اخیر رونق مناسبی نداشته است.

به هر حال صاحبان کسب و کار نیاز به هوشمندی بیشتری خواهند داشت تا بتوانند بهترین بهره را از تلاطمات بوجود آمده برای خود دست و پا کنند وگرنه در همان موج اول غرق خواهند شد.

حمیدرضا مهدیان

فروردین 1405