روح الله واصف – سردبیر و مدیر مسئول پایگاه خبری تاسیسات نیوز:
برای نخستین بار در تاریخ تاسیسات ایران آموزشگاهی متولد می شود که تمام توجه خود را معطوف به تاسیسات می کند. چرا تاسیسات؟ ساده است چون مدیر آن خود مهندس تاسیسات است. چرا آموزشگاه؟ چون نبود اطلاعات طراحی، نظارت و اجرا جامعه تاسیساتی را به ستوه آورده است. هر مهندس جوان باید به شرکتی برود و سالها کارآموزی کند تا بتواند مهندسی کند.
این بازی اشتباه با تاسیس آموزشگاه کاشانه تمام شد. حالا می شد از اساتیدی آموخت که در این رشته و در همین عرصه نرد عمر باخته بودند. کسانی پای آموزش آمدند که یاددادن علاقه قلبی آنها بود و نه درآمد جیبشان.
آب که جاری شد تشنگان از راه رسیدند. هر نفس آواز عشق می رسد از چپ و راست. قصد آن بود که به فلک برویم. با هم پریدیم. در آسمان بی انتهای دانش پرواز کردیم. کسی که امروز آموخت ده سال بعد خود مدرس شد در همین آموزشگاه. پسری امروز به آموزشگاه آمد که پدرش یازده سال پیش آمده بود. نسل ها عوض می شوند ولی آموزش ادامه دارد.
هر کلاسی که تمام می شد شوق به کلاس دیگر در شرکت کنندگان زبانه می کشید. حالا لذت آموختن دوچندان شده بود. آموزش علمی و حرفه ای. دانش و بینش و راهکار با هم در یک کاشانه. آتش اهورایی دانش چنان داغ شد که از دوردست ها هم دیده می شد.
هیچ چیز ما را بازنداشت. کرونا که شروع شد گویی خدا به کمک آمد تا آموزش مجازی پای هموطنان ساکن در اقلیم های دور را نیز به کلاس ها بازکند. از کانادا هم آمدند. از آمریکا. از عراق. از آلمان. حالا آتش را همه می بینند.
صدها استاد درس دادند. درس ندادند که دانش خود را به اشتراک گذاشتند. هزاران همکار به کلاس آمدند. به کلاس نیامدند که به محفل رندان درآمدند تا راه و رسم قلندری بیاموزند. میلیون ها ساعت وقت گذشت تا دانش جریان یابد. دانش ناب از مکان مقدس خود جاری شد و دشت ها را آبیاری کرد. دشت ها سبز شد و درختان میوه دادند. میوه ها را مردم نجیب ایران خوردند تا در آسایش روزگار بگذرانند.
این آتش اهورایی را قدر بدانیم. در روزگاری که هزینه و پول حرف اول و آخر است تنها عشق است که این آتش را برپا می دارد. حرارت این آتش است که جانهای فسرده را زندگی می بخشد. روشنی این آتش است که جانهای تاریک را روشن می کند. زیبایی این آتش است که جانهای خموده را نشاط می بخشد.
مگر نه آنکه مداد علما افضل از خون شهداست؟ به یاد تمام اساتید کاشانه، تمام همراهان کاشانه و تمام دانش پژوهان کاشانه می ایستیم و شانزده سال دانش مداری را تشویق می کنیم. پایدار مانی کاشانه همه تاسیساتی های ایران.
تا بعد!